نامه یک دانشجوی ایرانی

از مشهد

من عقده ای نیستم. من و امثال من ادعای سربلندی مان گوش فلک را کر کرده. شخصیت ما آنقدر محکم و استوار است که هیچ کوهی را قابل قیاس با آن نیست. عجیب است که با این همه بزرگی و عظمت وجودی و شخصیتی و در حالیکه ادعای همبستگی داریم و مدعی میلیونی بودن تعداد همبستگان را داریم؛ مثل حشره ضعیفی از یک موش مرده چون احمقی نژاد می ترسیم. توسری می خوریم. هر چه بارمان می کنند می پذیریم.

 این چه متشخص بودنی است و چه آزاد زیستنی است که جرات آن را نداریم علنی بگوییم از کسی خوشمان نمی آید؛ او را به عنوان نماینده و رهبر خود قبول نداریم، از این مدل زندگی نکبت بار سگی محقرانه خسته شدیم. سگ با آن قلاده چرمی اش از ایرانی آزادتر و سربلند تر زندگی می کند. دست کم یک مشت ریشوی شپش زده مثل خامنه ای و رفسنجانی و خاتمی و احمدی نژاد از صبح تا شب چماق تو سرش نمی زند و وادار به دم جنباندنش نمی کند.

 یک احمق بی سواد یک روز موسیقی را برایش حلال نمی کند و یک احمق بی سوادتر حرام. ارزش ایرانی امروز از اسب فائزه رفسنجانی کمتر است. چون دست کم اسب این جانور خطرناک، حق حیات دارد، حق مسکن دارد، سم اش درد بگیرد شصت تا دام پزشک و پزشک از چهار گوشه دنیا برایش بسیج می شوند. من و توی ایرانی اگر از صبح تا شب مثل سگ جان بکنیم و عرق بریزیم تا شاید فقط به اندازه نان  واستخوانی درآمد محقری داشته باشیم؛ اگر سهم امام و خمس  و زکات و کوفت و درد و... را از آن برای رهبر و بیت فاسدش کنار نگذاریم؛ در این دنیا محکوم به مرگ و شکنجه و در دنیای موهوم مرده ها محکوم به هزار و یک عذاب و عقابیم.

 که چه شده؟ خودمان به دست خودمان یک مشت لجن را کرد ه ایم همه کاره؛ شلاق را داده ایم دستشان و گردنمان را کج کرده ایم که شما مرد خدایید و تو را به خدا بیایید ما را آدم کنید. ما هنوز یک نه گفتن ساده را بلد نیستیم.

 کدام شخصیت؟ کدام غرور؟ کدام آزادگی؟ خودمان را گول نزنیم. شخصیت احمدی نژاد هزار پله از امثال ما بیشتر است. چون او با همه خریت و احمقی و با تمام بی شعوری و بی سوادی حرف دلش را می زند و منتظر خوش آمد کسی نمی ماند. پشت   و روی سکه برایش یکی است. ما راحت طلبیم و برای اینکه فقط نفسی باشد هر تحقیری را تحمل می کنیم.

 من نمی دانم فرق کسی که سرش را زیر پر کرکس های اسلامی فرو برده و تازه ته مانده مرده خورها را می خورد چه شرافتی در خود سراغ دارد که این همه، تن فروشها و کسانی را تحقیر می کند که برای زنده ماندن با نجابت خود معامله می کنند و علنی هم می گویند شغل ما این است و جانماز هم آب نمی کشند. واقعا زنده بودن این همه سیب زمینی چه خاصیتی دارد؟ ما وطن را برای رفاه خودمان می خواهیم.

 اگر توی پستوها و صندوق خانه ها هم گاهی دعا می کنیم کاش حکومت عوض شود نه به خاطر ایران است نه برای رسیدن به آزادی و نه دلمان برای شرافتمند زندگی کردن تنگ شده. چون این واژه های کتابی سالهاست از قاموس لغات ما حذف شده. می خواهیم نانی راحت تر برسد و نفسی ساده تر بالا بیاید و ای تفریحی هم باشد و زندگی بی دردسری تا این چند روز عمر به گونه ای تمام شود و راحت شویم. وگرنه در کشوری که از صبح تا شب که دهان آدم هایش می جنبد و از هر صد هزار نفرش یک نفر برای یک بار هم که شده یک جمله درست  وحسابی از دهانش خارج نمی شود؛ صحبت از وطن وطن پرستی و ... چه معنایی دارد؟

 سطح سواد و درک و شعور یک ملت چقدر پایین و منحط است که یک احمق بی سواد شده رئیس جمهورش. رئیس جمهوری که در مقابل آلودگی هوا سکوت می کند تا بازدم نفسش با هوای شهر مخلوط نشود؛ نامه رسان امام زمان خیالی می شود و حتی تاریخ معاصر دنیایی را که هنوز در ذهن پیران باقیست افسانه و دروغپردازی می داند، رئیس جمهوری که نمی داند اتم را با کدام ت می نویسند و آنوقت در کمال قباحت می گوید قرنها است آمریکا اتمی شده. رئیس جمهوری که فرق آفتابه و اتم را نمی داند و هواپیما و لگن برایش یکی است. فقط هواپیمایی باشد که توالت اسلامی داشته باشد و لابد در وسط آسمان مسیر حرکت طوری باشد که این توالت اسلامی رو به قبله نیفتد، بقیه قضایا به دست امام زمان چاهی حل شدنی است.

 در کشوری که برای حراج پرتقال از کلمه پرتقال خونی استفاده می کنند و یک عده هم مثل گاو می خرند و می خورند بی آنکه حالشان از یک چنین تشبیه نادرستی به هم بخورد؛ صحبت از برخوردن و خورد شدن غرور و شخصیت و ... خیلی بی معناست. ما چرا باید از احمدی نژاد انتقاد کنیم؟ خودمان سراپا محتاج انتقادیم وگرنه نزدیک نه ماه است اراجیف این مردک را تحمل نمی کردیم و پاسوز سیاست های غلط این دیوانه نمی شدیم. آخوندها خوب فهمیدند کجا بار بیندازند و سوار کدام خر مراد شوند. فعلا هم که دارند سواری می گیرند.

 ملت آزاده و فرهیخته هم کافیست یک دربدردی از سر دلسوزی یک کلمه پس و پیش از دهانش خارج شود تا یادشان بیفتد باید از حیثیت خود دفاع کنند و شخصیت طرف را خرد کنند. ما همه یادگرفته ایم ضعیف کشی کنیم. همه یا گرفته ایم تو سری خور باشیم. اصلا تا چوب زور بالای سر ما نباشد آدم نمی شویم. ما دلمان می خواهد همیشه مدیون باشیم. همیشه یکی باشد که اختیار دار ما باشد و همیشه زیر دست قدرت برتری باشیم. اگر غیر از این بود وقتی پادشاه فقید این همه امکانات مفت و مسلم را یک شبه به ملت عطا کرد؛ به آنها قدرت ازادی و انتخاب داد و اجازه داد خودشان باشند و برای خودشان تصمیم بگیرند؛ مثل قداره بندها همه چیز را بر سازندگانش خراب نمی کردیم و به دست خودمان طوق بندگی مشتی ملیجک بی خاصیت به نام آخوند را به گردن نمی انداختیم. حالا هم تا وقتی همین اوضاع باشد و همین روزگار؛ امثال احمدی نژاد ها باید هر غلطی دلشان می خواهد بکنند و اراجیف بی محتوایشان را به ما قالب کنند.

نامه یک دانشجوی ایرانی

کورش از مشهد

کانون خردگرایان ایران (هواداران بازگشت شاهنشاهی)/   مرکز پخش:  تهران-ایران